ช่วงนี้คื่อช่วงเวลาทำใจ

และก็ใช้ช่วงเวลานี้เป็นประโยชน์ในการทบทวนและสำรวจตัวเอง

ก็แปลกใจตัวเองนะว่าทำไมไม่ร้องไห้ ทั้งๆ ที่เสียใจนะ

อาการงง..งง และอาการเหวอ และก็ว่างเปล่าหายไปแล้ว

ตอนนี้ใช้สมองทั้งหมดที่มีอยู่สำรวจตัวเองว่าตัวเองบกพร่องตรงไหนรึเปล่า

ถึงทำให้ไม่ประสบผลสำเร็จเลยในเรื่องของความรักซักกะครั้งนึง

อาจจะใช้เวลานานนิดนึงเพราะตอนนี้ยังคิดไม่ออกว่าเพราะอะไร

เมื่อคืนออกไปกินข้าวกะเพื่อน george ที่ร้านแถวสถานีรถไฟฟ้าราชเทวี

ก็บอกให้เพื่อนฟังว่าเป็นแบบนี้นะ george มันยังงงเลยว่าอ้าวทำไมหล่ะ

ก็มานั่งถกกันนะว่าทำไมอ้อเป็นแบบนี้

ก็บอกไปนะว่าทั้ง ๆที่เสียใจแต่คนภายนอกดูไม่ออกเลยว่าเสียใจ

วันนี้มีความรู้สึกอีกอย่างนึ่งนั่นก็คือ อาการโล่งอก

คิดว่าเป็นเพราะการที่เป็นคนชอบอิสระ อยากทำอะไรก็ทำ

อยากไปไหนก็ไป ไม่ชอบที่จะอยู่ในกรอบของการเป็นเจ้าเข้าเจ้าของก็ได้ที่ทำให้โล่งอก

แต่ก็ยังต้องการความรัก การดูแลและการเอาใจใส่จากใครสักคนที่เรารักและก็รักเรา

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ตอนไม่มีใครก็อยากที่จะมีซะเหลือเกิน

george บอกว่าดีแล้ว จะได้อยู่เป็นเพื่อนกัน 555

เออ คิดดีนะแก เออเนอะ "กระเทยเฒ่ากะสาวแก่"

george บอกว่าบางทีเค้าอาจจะยังไม่ใช่สำหรับเราก็ได้

ที่ผ่านมาเค้าอาจจะดีมากจนเราคิดเอาเองว่า "ใช่" ก็ได้

ไม่รู้นะ ตอนนี้บอกอะไรไม่ได้เลย ไม่อยากคิดถึงตัวแปรอื่นนอกจากตัวเอง

ตอนนี้อ้อก็ยังใส่แหวนของเจมส์อยู่นะ

ไม่เชิงว่ายังทำใจไม่ได แต่ยังไม่อยากจะถอดออกก็เท่านั้นเอง

โทรไปคุยกะแม่มาสองวันละ แต่พอจะเอ่ยปากมันพูดไม่ได้

คิดในใจนะว่าถ้าพูดกะแม่ อ้อต้องร้องไห้แน่เลย

กะคนอื่นไม่เท่าไหร่ แต่กะแม่กะเพื่อนนี่ไม่ได้เลย จะ sensitive มากเป็นพิเศษ