เมื่อหลายวันก่อนเกิดขยันทำความสะอาดห้อง

แล้วก็เลยไปจัดระเบียบของตู้เสื้อผ้าด้วย ตู้ไม่ได้รกนะ แต่ว่าอยากจัด

พอดีได้เจอกับไดอารี่เล่มเก่า เก่ามาก เขียนไว้ตั้งแต่ปี 1997

ตอนนั้นเรียนอยู่ที่สถาบันราชภัฏเชียงราย รู้สึกจะเรียนอยู่ปี 2 กรือไม่ก็ปี 3 นี่แหล่ะ

ก็เลยเอามานั่งอ่านเล่น

อ่านไปขำไป บางช่วงบางตอนก็มีแอบน้ำตาซึมอยู่ด้วยเหมือนกัน

ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อก่อนเมื่อสิบปีที่แล้ว อ้อเป็นไปได้ขนาดนั้นเลยเหรอ

ตอนนั้นอ้อกำลังอยู่ในช่วงกำลังมีปัญหากะแฟนที่คบกันมา

กะคนคนนี้คบกันมานานมาก ประมาณ 6-7 ปีเห็นจะได้

เป็น 6-7 ปีที่ไม่เคยมองใครเลย แต่ว่าอยู่ไกลกัน

อ้ออยู่เชียงราย แต่ว่าเค้าคนนั้นอยู่ไกลถึงเมืองกาญจน์

แล้วความห่างไกลก็ทำให้เราเลิกกัน ความห่างไกลทำให้เค้าคนนั้นเปลี่ยนไป

พอเค้าเปลี่ยนไป เราก็รู้สึกได้ ก็คนเคยรักกัน อยู่  ๆก็หายเงียบ

พอถามก็บอกว่าไม่มีอะไร ยังเหมือนเดิม แต่จากการกระทำแล้วมันคนละเรื่องเลย

คาราคาซังมาเป็นปี คนรอบข้างหรือเพื่อน ๆ ก็บอกให้เลิกไปเถอะ ตัดใจซะเถอะ

แต่ช่วงนั้นเป็นอะไรที่ทำได้ยากมาก คือเราไม่ได้อยากเลิกไง แต่ว่าในเมื่อมันไม่เหมือนเดิมแล้ว

แล้วเราจะทนทรมานใจอยู่ฝ่ายเดียวทำไม ก็เลยตัดสินใจเขียนจดหมายไปบอกเลิกเค้าเอง

แต่กว่าจะเขียนได้ต้องรวบรวมความกล้ามาก (ในตอนนั้นนะ)

นอนร้องไห้ทุกวัน การเรียนแย่ลง เป็นอยู่พักใหญ่ถึงจะทำใจได้ แต่ไม่ได้ลืมนะ

ก็ได้ครอบครัวและก็เพื่อน ๆ แหล่ะที่คอยอยู่เคียงข้าง ถึงได้ผ่านเรื่องร้าย ๆ มาได้

บั๊ม- อ้อ- อิ่ม- หนู

ถ่ายที่วัดพระแก้วตอนมาทัวร์ปี 4 (ปี 1998 สิบปีที่ผ่านมา)

ตอนนั้นเพื่อนช่วยได้เยอะเลย ทำให้เราไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวและก็อ้างว้างจนเกินไป

ศักดิ์ - อิ่ม - อ้อ - บั๊ม - หนู

ถ่ายกันวันซ้อมใหญ่รับปริญญาที่หน้าตึกคณะมนุษยศาสตร์

นับเป็นอีกวันหนึ่งแห่งความภาคภูมิใจ ทำให้พ่อแม่ภูมิใจในตัวลูกสาวคนนี้

เห็นแล้วก็คิดถึงนะ ปกติกลุ่มของอ้อจะมีกันอยู่ 4 คน

แต่ว่าศักดิ์เนี่ยเป็นเพื่อนผู้ชายที่อ้อสนิทมากที่สุด (ไม่นับ george เพราะ george เป็นกระเทย)

เคยกอดคอกันร้องไห้มาแล้ว เมาหัวราน้ำผลัดกันลูบหลังตอนอ๊วกมาแล้ว

ตอนนี้ก็ยังคงติดต่อกันอยู่เรื่อย ๆ แม้ว่าจะไม่ค่อยได้เจอกันเพราะว่าทำงานอยู่ไกลกัน

ศักดิ์ทำงานที่ภูเก็ต, อิ่มทำงานที่กระบี่, อ้อกะบั๊มทำงานกรุงเทพฯ ส่วนหนูอยู่เบลเยี่ยม

ขนาดอ้อกะบั๊มยังไม่ค่อยจะได้เจอกันเลย กับคนอื่น ๆ ก็เลยยาก

ก็อาศัยคุยกันทางโทรศัพท์นี่แหล่ะ ต้องขอบคุณวิวัฒนาการยุคใหม่ที่ทำให้เราไม่ขาดการติดต่อกัน

หยิบเอารูปเก่า ๆ มาดูก็ยังจำทุกเหตุการณ์ที่เคยทำด้วยกันมาได้

นี่อ้อยังไม่แก่ใช่มั๊ย เค้าว่าคนแก่ชอบคิดถึงเรื่องในอดีต

แต่อ้อมีความสุขหล่ะที่ได้คิดถึงมัน มีความสุขที่ได้ย้อนกลับไปคิดถึงอีกครั้ง จริง ๆ นะ